Vieze broodtrommels en ander gedoe

21 juli 2018

Je houdt zielsveel van elkaar. Je hebt een gezellig gezin en toch wordt de sfeer regelmatig verziekt door (vaak kleine) ergernissen. En je wilt het niet, maar toch je schiet weer uit je slof.

Wijlen mijn ex-schoonmoeder (heel lang geleden) kon soms een paar dagen niet tegen ons praten nadat er iets was voorgevallen. Een misverstand was het. Ik moest er ineens aan denken van de week toen ik nadacht over voorbeeldsituaties waarin ik graag eerder het gesprek was aangegaan.

Negeren was toen haar tactiek en wij dropen af. Sorry zeggen of vragen naar wat er aan de hand was, kwam niet in ons op.

Automatische patronen. Doen wat je altijd al deed als het lastig was.

“Dan moeten ze het maar voelen” …… zoiets zal ze gedacht hebben.

“Belachelijk, als ze het zo wil, dan krijgt ze het zo….,” was onze reactie.

Waarop wij ons terugtrokken, ergens hopend dat het een paar dagen later vanzelf weer over zou zijn.
Wat ook zo was maar rechtstreeks met haar is er nooit meer over gesproken.

Je strategie bij spannende gesprekken

Wat is jouw strategie als het gaat om ongemakkelijke situaties. Irritaties? Spannende gesprekken?
Ga je het gesprek aan of vermijd je het conflict? Steek je je kop in het zand?

Of ga je in de aanval? Heel hard mopperen en van je afbijten? Stampvoeten?
Duik je in zelfmedelijden? Ga je klagen?  Verwijten? Naar de ander wijzen en de schuld vooral daar neerleggen?

En durf je daar eerlijk naar te kijken? Zonder oordeel constateren en inzien dat je het zelf ook niet altijd even tactisch doet?

Jakhalzen- en giraffentaal

In de NLP opleidingen laat ik cursisten kennismaken met geweldloze communicatie en oefenen we met jakhalzen- en giraffentaal.

En in vrijwel alle eindverslagen lees ik hoe deze techniek een van de belangrijkste onderwerpen voor hen is geweest.

In haar eindpresentatie illustreerde een van mijn cursisten dat prachtig met een heel alledaags, huishoudelijk voorbeeld dat zich afspeelt tijdens het ochtendritueel van ontbijten, kinderen aankleden en naar school en crèche brengen.

Een dagelijkse bron van ergernis was als dochters broodtrommeltje nog vies in haar schooltas bleek te zitten.

Ongetwijfeld gaat het hier over zo’n zoet, roze prinsessenbroodtrommeltje, maar de erop volgende confrontatie was verre van romantisch.

Dopjes van de tandpasta en ander ongemak

Herken je dat? En misschien niet met een kleuterbroodbakje, maar zo zijn er nog wel een paar: denk aan dopjes van de tandpasta, iets met verkreukt, muf wasgoed, afstandsbedieningen die altijd foetsie zijn, slingerende fietsen …. Pffffff……..

En niet alleen thuis hoor: Misschien erger jij je ook zo aan die vuile afwas altijd in de pantry op je werk? Is de afstandsbediening van de beamer weer eens kwijt in die rommelige vergaderruimte. Of dat iemand tijdens jullie gesprek steeds op z’n telefoon kijkt. Heel irritant.

Vul maar in hoe het in jouw huishouden of op jouw werk gaat.

Dit wil ik voortaan anders!

Cursiste bedacht na de les over de Jakhals en Giraf: “Ik wil dit anders!” en is de communicatie met haar vriend aangegaan.

Ze schreef in haar eindverslag dit voorbeeld wat ik van haar mag delen:

Het geeft mij rust om ‘geweldloos’ te communiceren. Waar ik voorheen vaak aan het malen was in mijn hoofd, oude koeien uit de sloot haalde of snel verwijten maakte, biedt deze methode mij nu dagelijks (het zit al bijna in het onbewuste!) een handvat om te reageren op het gedrag van mijn kinderen, het benoemen van mijn eigen gedrag en het bespreken van irritaties met mijn partner.

Als voorbeeld kan ik een dagelijkse frustratie bij ons thuis noemen: mijn vriend ergert zich er enorm aan dat ik bijna altijd vergeet om de tas van onze dochter uit te pakken. Als hij dan ‘s ochtends brood in haar schooltrommel wil doen en haar drinkbeker wil vullen, hangt de tas nog aan de kapstok met daarin de vieze vaat. Hij schiet uit zijn slof, waarna ik weer uit mijn slof schiet, want waarom moet ik altijd die tas uit pakken? Hij doet het zelf ook niet en ik heb het al zo druk als ik thuiskom, dus zeur niet zo! Een reactie die verleden tijd is. Ik vertel nu dat ik inderdaad vergeten heb de tas uit te pakken, dat ik er van baal dat ik dit zelf steeds vergeet. Ik vraag mijn partner om begrip en vraag hem (mijn verzoek!) om voortaan mij eraan te helpen herinneren om de tas uit te pakken. Dit werkt erg goed! Én dankzij deze methode merk ik dat de tas nu bijna nooit meer wordt vergeten.

Het voelt alsof de stress plaats heeft gemaakt voor meer rust in dit simpele huishoudelijke tafereel.

Joehoe!

Ik word hier zo blij van!

Zelf ervaar ik het namelijk ook. Minder conflicten en zoveel meer rust. Na een tijdje oefenen, precies zoals zij ook beschrijft, wordt deze nieuwe manier een gewoonte.

En dat werkt echt!

En het betekent niet dat je nooit meer boos mag worden of mag mopperen.
Het kan heerlijk zijn om even lekker te jakhalzen, te ontladen, mits je je daar maar wel van bewust bent. En dan kunt benoemen wat je werkelijke gevoel en onderliggende behoeftes zijn.

Van destructief naar constructief

Door te leren communiceren vanuit je hart, ga je contact maken met wat er werkelijk speelt in jou, i.p.v. de schuld bij de ander te leggen. Je kunt je boosheid uiten, zonder de ander te verwijten. Zonder onnodig te kwetsen.  Dat is nl. zo destructief.

Wil jij ook leren communiceren vanuit je hart?

Neem Contact op

Ik denk graag met je mee wat voor jou een goede stap is.