Hoe een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd

27 juni 2018

Ontving net een appje van zoon of het kastje al leeg is, het oude ladenblok dat ik hem heb toegezegd.
Het staat hier toch maar in de weg en past perfect bij zijn industriële smaak.

Laatjes vol herinneringen

Er zit nog van alles in die laatjes.
Spullen waar je nooit meer naar omkijkt.
Maar die je ook niet makkelijk weggooit.
Want wie weet, ooit?

Dus vanochtend gelijk maar even aanpakken. Dacht ik.
Krom getrokken fotopapier mag wel weg. Check.
Gebruiksaanwijzingen van inmiddels gerecyclede printers.
Reservekabeltjes van een fototoestel uit het jaar 0.

En dan toch denken: “Ja maar stel, dat iemand, nou net zo’n kabeltje kan gebruiken.
Zal ik het naar de kringloop brengen?”

Zou dit iets van eerdere generaties zijn?
Mijn ouders bewaarden ook van alles.
Pa had potten vol met schroefjes, lampjes en andere dingetjes en heel soms, kwam het ineens van pas. Wat een succesmomentje was dat dan. “Zeg maar dankjewel Ome Rook,” grijnsde hij dan, want veel van die oude schatten kwamen uit de erfenis van deze oudoom.

Je weet maar nooit, waar je het ooit nog voor kunt gebruiken.

Zou deze oude, ingesleten overtuiging er mede voor zorgen dat ik nu moeite heb om die oude meuk, die ik toch echt nooit meer ga gebruiken, weg te gooien? Hmmm…. bewustwording…..

Beladen herinneringen

Een ander obstakel dat ik tegenkom in dit oude roestige kastje zijn pijnlijke herinneringen.
Ik vind een pakket foto’s die ik uit het huis van Tee heb meegenomen na zijn overlijden.
Inmiddels ruim 8 jaar geleden en goed verwerkt.

En toch zit ik ineens met dat stapeltje in mijn handen.
De gedachte: “Maar dit mag ik toch niet zomaar weggooien?” overvalt me.
Ik ervaar iets in mijn buik en mijn hele lijf, wat zwaar voelt.
Verwachtte niet de moeite die ik nu voel om deze spullen weg te gooien.
Het voelt oneerbiedig? Weemoed? Schuld?
Maar ik doe het toch. Met enige hapering.

Dierbare herinneringen

Ik heb stapels van dat soort spullen. Dierbare herinneringen ook, maar het zijn er zoveel.

Ken je dat?
Enerzijds wil je eren, erkennen van een bestaan, een leven, van liefde.
Anderzijds kan je toch ook niet al die spullen blijven bewaren.

Langzamerhand neem ik er steeds meer afstand van. En werkt het opruimen symbolisch.

Een aantal fotoboeken en hebbedingen bewaar ik in wat ik noem een ‘Memory kistje”.
En dat is genoeg. De herinneringen blijven toch wel.
Maar de lading mag los.

Oud zeer loslaten

De zware lading, die ook hoorde bij deze relatie, kan ik steeds meer loslaten.
Dat is ook wat ik in al mijn opleidingen heb geleerd.
Dat hele ontwikkelproces wat is gestart na het overlijden van deze prachtige, lieve, moeilijke man.

Rouwen, snappen, herkennen, erkennen en het leven weer oppakken.

Ik voel aan alles dat de oude meuk nu weg mag.

Het verdriet is voorbij.
Ik kan met dankbaarheid kijken naar wat was en ook zien dat het niet makkelijk was.
Een partner hebben met zwaar psychisch lijden was pittig.
En het heeft me sterk gemaakt.

Het verschil tussen vers en oud verdriet

Inmiddels kan ik goed herkennen wanneer ik ‘oude meuk’ aan het herkauwen ben.
Of de stemming die ik nu voel, hoort bij oud verdriet of dat een emotie vers is en gevoeld en verwerkt mag worden.

Heel af en toe schiet ik ineens weer in iets ouds.
Zo werken ‘ankers’. Foto’s, muziek, een geur: ineens zit je weer met je hele hebben en houwen in die stemming van toen.

Ik kan het verschil nu herkennen. En heb ik de tools om te schakelen.

Je huis opruimen is je hoofd opruimen

Zo werd een kastje opruimen ineens heel symbolisch. En ontstond er zomaar een blogje.
Ze zeggen niet voor niets: Ruimte in je huis, geeft ruimte in je hoofd.

Het kastje staat klaar om opgehaald te worden.
Heb er nog ff een sopdoekje doorgehaald. Zo is het energetisch ook gereinigd.
Je wilt ten slotte niet een ander opzadelen met jouw oude meuk.

Ook leren opruimen?

Wil jij ook leren ‘opruimen’? Ruimte in je hoofd?
Leren herkennen waar je blijft hangen in oud zeer en leren hoe je dan kunt schakelen?

Ik help je graag.

Neem contact op om de mogelijkheden te bespreken.

Contact