3 stappen van “Kan ik niet” naar “Kom maar op!”

08 augustus 2017

Van belemmerende overtuigingen naar gedachten die je kracht geven.

Heb jij ook van die interne stemmetjes? Van die vervelende, beetje zeikerige stemmetjes die zeggen dat je niet goed genoeg bent, dat je iets niet moet doen, dat je het niet kunt of niet waard bent.

Dit helpt je niet om in je kracht te staan maar remt je af.

Ik ken het zelf heel goed: intern commentaar. Dan wil ik iets, b.v. iemand feedback geven, een presentatie of iets anders wat misschien net ff buiten mijn comfortzone ligt en dan blijf ik maar malen: Zou je dat nou wel doen? Kan ik dat wel? Vinden mensen het niet stom als ik dat laat zien? Wie zit daar nou op te wachten? Wat als ………?

Dan zit ik in mijn hoofd, zie allemaal doembeelden en ondertussen gebeurt er niets. Ik blijf lekker veilig in mijn comfortzone maar ergens schuurt het ook: ik baal er ongelooflijk van, voel me ontevreden en chagrijnig omdat ik niets onderneem…. En kom zo in een vicieuze cirkel terecht.

Kortom: Intern commentaar houdt je tegen de dingen te doen die je zou willen doen.

En ik ben niet de enige, weet ik inmiddels. Regelmatig hoor ik van mensen, ook mensen waarvan ik dat helemaal niet verwacht, die in mijn ogen de boel hartstikke goed voor elkaar hebben, dat ze precies hetzelfde hebben. “Huh, jij?” “Ja ik ook, echt”. Het is blijkbaar iets universeels.

Hoe kun je hier nou mee omgaan?

3 belangrijke stappen:

1. Herkennen: “Hee verrek, daar is het weer”. Herken het stemmetje als je interne criticus, je interne zeikerd. Steeds als je zo aan het malen bent, aan het uitstellen, jezelf onderuit aan het halen: herken het als gedachten of intern gekwebbel. Niet meer en niet minder. “Hee, daar is dat stemmetje weer!”

2. Bedanken: Bedank dit stemmetje. Dat klinkt misschien wat raar. Maar ooit in je leven, ergens al heel jong, is dit stemmetje ontstaan. Ben je dit soort uitspraken tegen jezelf gaan doen en ben je deze overtuigingen gaan geloven. En weet je: dit was toen, (lees TOEN!) nuttig. Want toen beschermde het jou tegen gekwetst worden, tegen teleurstelling, ongemak en pijn.

Maar NU, nu je volwassen bent, klopt dat niet meer. NU weet je eigenlijk dat je het heel goed kunt of dat er geen ramp gebeurt als iets een keer anders gaat als je had bedacht.

Dus bedank dit stemmetje, deze overtuiging, deze interne criticus, voor z’n positieve intentie, nl. dat ie jou wil beschermen, dat ie wil dat je veilig bent.

Wanneer je dit doet, dan mag het stemmetje er gewoon zijn en als het er mag zijn, wordt ie vanzelf minder luid. Want hoe harder jij er tegen vecht, des te meer last zul je ervan hebben.

Dus, laat het er zijn, herken het en bedank voor z’n intentie.

3. Keuze: En kies dan voor wat anders. Op het moment dat je herkent dat je weer in dit oude stukje zit, ben je je er bewust van en dan kun je een andere keuze maken. Wat wil je i.p.v. deze belemmerende overtuiging graag geloven? B.v. Ik weet dat ik het kan. Ik heb hier voor geleerd. Ik ben hartstikke creatief! Ik heb dit vaker gedaan, toen lukte het ook.

En herhaal deze 3 stappen steeds weer. Als je dit vaker doet, zul je merken dat ook dit een automatisme wordt. En reken er maar op dat je interne zeikerd af en toe van zich zal laten horen: “Help, eng, ik kan dit niet, ik durf dit niet”. Maar weet dan dat het een deel van jou is, die het beste met je voorheeft maar dit gewoon niet zo handig brengt.

Deze bewustwording geeft je keuzevrijheid, power, flow en de regie in je leven die jij ambieert.